Een andere Krim

Livadia Paleis, Jalta

De internationale verhoudingen tussen Rusland en ‘Het Westen’ staan, na tijden van relatieve rust, weer op scherp sinds de annexatie van de Krim op 18 maart 2014. In Nederland heerst het idee dat Europa’s soevereiniteit bedreigd wordt door Rusland. Het Oekraïne dat hulp van Europa geniet, met betrekking tot onder andere democratisering, is met de EU in onderhandeling over een associatieverdrag (EU, 2015). Anderzijds wordt Oekraïne onder de invloedsfeer van Rusland gerekend, dat vindt dat zij het recht heeft om te interveniëren in de voormalig communistische USSR landen (Freedman, 2014). Daarnaast denken sommigen dat er andere buurlanden van Rusland op dezelfde grond geannexeerd zouden kunnen worden, zoals (delen van) Wit-Rusland, Moldavië en Estland, omdat ook daar Russische minderheden wonen (Freedman, 2014). Dit vergroot de aanval op de Europese soevereiniteit en resulteert in een probleem dat niet alleen in de voormalige Sovjet Unie tot onrust leidt, maar tot ver daar buiten (Freedman, 2014).
Desalniettemin ontdekte ik in Rusland, met in mijn achterhoofd al deze gebeurtenissen en spanningen, een andere visie op de annexatie van de Krim; ik vernam blijdschap en leerde de Krim als een populaire Russische vakantie bestemming kennen. Door middel van deze blog wil ik een andere kant belichten. Niet om de kennis en gebeurtenissen uit onze media te ontkennen, maar om de annexatie niet alléén als een Russisch dreigement en aanval op de soevereiniteit van Europa te zien.

Historisch gezien ervaart de Krim al honderden jaren Russische invloeden, en vanaf de annexatie van Catharina de Grote in 1783 behoorde het tot Rusland (Freedman, 2014). In 1954 schonk Sovjet-leider Chroetsjov de Krim als een semionafhankelijke staat aan de Ukraine Soviet Socialist Republic (“Oekraïne”), niet wetend dat de Sovjet Unie ooit uit elkaar zou vallen (Deliagin, 2015). In 1991 verklaarde de Oekraïne zichzelf onafhankelijk, hoewel de meerderheid van de bevolking in een referendum stemde om bij de Sovjet Unie te blijven (Deliagin, 2015).
Door deze vervlochten geschiedenis ziet tegenwoordig de meerderheid van de bevolking op de Krim zichzelf als Russisch: in 2001 was meer dan 58% etnisch Rus en had 77% Russisch als moedertaal (Rapoza, 2015). Daarnaast heeft Oekraïne amper geïnvesteerd in de ontwikkeling en het vergroten van de Oekraïense bevolking en invloeden op het schiereiland (Rapoza, 2015).
Naast de voorkeur van de bevolking, heeft het annexeren van de Krim voor Rusland zelf economische en strategische voordelen (Deliagin, 2015). Dit resulteerde op 16 maart 2014 in een referendum waarin 82.8% van de Krim bevolking ervoor stemde om onderdeel van Rusland te worden: dit was 93.6% van de etnische Russen en 68.4% van de etnische Oekraïners (Rapoza, 2015). Hierop volgde de annexatie van het schiereiland door Rusland op 18 maart 2014 (Deliagin, 2014).
Behalve historisch, etnisch en linguïstisch gezien, is de Krim cultureel gezien ook een belangrijk onderdeel van Rusland.5 Met een aantrekkelijk middellands zee klimaat, is de Krim bij uitstek al decennia lang een vakantieoord voor de Russische bovenlaag (Haar, 2014). Tsaren lieten het paleis Livadia in Jalta bouwen, huwelijksreizen werden er gevierd en kinderen wilden de beste cijfers halen om zo mee te mogen op zomerkamp naar de Krim (Haar, 2014).
Daarnaast spelen kunsten zoals muziek, ballet en de schilderkunst een grote rol in de Russische cultuur. Veel grote Russische namen lieten zich inspireren of vierden vakantie op de Krim, zoals Poesjkin, Lermontov, Tolstoi, Tsjaikovski. Dit versterkt en verklaart de culturele band van de Russische bevolking met de Krim nog meer (Haar, 2014).

Februari 2015, een jaar na de annexatie van de Krim door Rusland, zegt 82% van de Krim bevolking dat ze nog steeds helemaal achter de annexatie van de Krim staan, en 11% van de bevolking zegt er voor het grootste deel achter te staan. (Rapoza, 2015). De historische, etnische, culturele en linguïstische invloeden hier benoemd verklaren dit, hoewel deze nog maar een deel van de hele situatie verklaren.

Bronnen

Associatie-overeenkomst EU-Oekraïne. (n.d.). Retrieved September 27, 2015, from http://www.europa-nu.nl/id/vjeveyp2hkjv/vrijhandelsakkoord_eu_oekraine

Deliagin, M. (2015). Crimea: The First Step in Russia’s Return to the World. Russian Politics & Law, 53(2), 6-31.

Freedman, L. (2014). Ukraine and the Art of Crisis Management. Survival, 56(3), 7-42.

Haar, M. (2014). Zijn zij nou gek of zijn wij het?: Ruslands actuele geschiedenis en de westerse verslaggeving hiervan. Arnhem: Empirique.

Rapoza, K. (2015, March 20). One Year After Russia Annexed Crimea, Locals Prefer Moscow To Kiev. Retrieved September 27, 2015.

Said, H. (2014, March 15). Map: Russian language dominant in Crimea. Retrieved September 27, 2015.

Foto: Paleis Livadia in Jalta.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s