De Georgische droom: Europa

‘I am Georgian and therefore I am European.’                                                                                                       Zurab Zhvania, minister-president van Georgië in de periode 2004-2005 (German, 2015)

De geboorte van de Republiek Georgië was niet makkelijk: Het land had het economisch zeer moeilijk na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie, het onderging een burgeroorlog van 1991 tot 1992 en in 2008 was het in oorlog met Rusland (Jones, 2013). Georgië heeft sinds de onafhankelijk toevlucht gezocht bij het Westen. Het is lid van de Raad van Europa en zoekt aansluiting bij de NAVO. Daarnaast heeft het land, net zoals Oekraïne, aangegeven lid te willen worden van de Europese Unie. Waarom neigt het postcommunistische Georgië naar Europa?

De ‘terugkeer’ naar Europa is een veelvoorkomend thema binnen het politieke discours van Georgië, wat grotendeels gevoed wordt door het gevoel van vele Georgiërs ‘Europeaans’ te zijn (German, 2015). Een van de voornaamste redenen voor de ontwikkeling van een Europese identiteit is de bewustwording van de gemeenschappelijke christelijke traditie. Binnen de geestelijke elite van het land overheersen de ideeën van Georgië als springplank voor het christendom richting Europa, het idee van Georgië als de eerste wijnproducenten in Europa en het land als brug tussen Europa en ‘het Oosten’ (Office of The State Minister of Georgia, 2015).

Daarnaast, als klein en politiek fragiel land, voelt Georgië zich genoodzaakt beschermd te worden door de NATO en de EU in zijn angst voor de imperialistische neigingen van Rusland. Het gebied van het huidige Georgië is zelden één geheel geweest en is vooral altijd onderdeel geweest van omringende grootmachten. Omdat het land grensgebied was wisselde het vaak van overheerser en werden in het gebied vele oorlogen uitgevochten tussen verschillende koninkrijken, kalifaten, kanaten, en keizerrijken. Vanaf 1804 werd het onderdeel van het Russische Rijk en na de Russische Revolutie onderdeel van de Sovjet-Unie. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie verkreeg het zijn onafhankelijkheid in 1991 (Lang, Howe, Suny, & Djibladze, 2016). Onder de eerste president van Georgië, Zviad Gamsakhurdia, werden vele pogingen gedaan de autonomie van de gebieden Zuid-Ossetië en Abkhazië te beëindigen om zo een gecentraliseerde eenheidsstaat te creëren. Dit leidde echter tot de burgeroorlog in 2008 en een de facto afscheiding van Abkhazië en Zuid-Ossetië van Georgië. Rusland steunde in deze burgeroorlog de twee autonome gebieden en zijn hier nog steeds militair aanwezig (Suny, 2010). Dit conflict met Rusland is ondanks een staakt het vuren nooit helemaal uitgedoofd en Georgië beschuldigd Rusland nog steeds van het bezetten van gebieden in hun land (Georgië: Russen bezetten ons grondgebied, 2015). Voor Georgiërs bevestigde dit de imperiale neigingen van Rusland, wat tevens de angst voedde meer van hun grondgebied te verliezen aan de, in hun ogen, imperiale grootmacht.

Naast een versterking van de nationale veiligheid en stabiliteit, ziet de politieke elite van Georgië de integratie in het Europese politieke landschap als een garantie voor de positieve ontwikkeling van zijn democratie (Kakachia, 2013).  Het grootste deel van de Georgiërs zijn van mening dat onder andere mensenrechten, vrije en eerlijke verkiezingen en vrijheid van meningsuiting verworvenheden zijn van een pro-Europese politiek (Usupashvili, 2014).

Zowel de gewaarwording van een Europese identiteit, de drang naar een beschermheer tegen de Russische imperialistische geopolitiek en het koppelen van de pro-Europese politiek aan democratische verworvenheden, hebben ervoor gezorgd dat Georgië neigt tot toenadering tot Europa. De parlementsverkiezingen in Georgië van 2016 zijn gewonnen door de pro-Europese regeringspartij Georgische Droom. De kiesdrempel van 5 procent hebben de pro-Russische Alliantie van Patriotten niet gehaald (Trouw, 2016). Deze uitslag bekrachtigt nogmaals de Europese trend in het land. Laten we hopen dat Ruslands periferie aan de andere kant van het Kaukasus-gebergte niet speelbal wordt binnen de huidige geopolitieke spanningen tussen ‘het Westen’ en Rusland. Het nog jonge democratische land kan politieke rust goed gebruiken.

 

Bibliografie

Georgië: Russen bezetten ons grondgebied. (2015, 07 15). Opgeroepen op 10 14, 2016, van NOS: http://nos.nl/artikel/2047058-georgie-russen-bezetten-ons-grondgebied.html

German, T. (2015). Heading west? Georgia’s Euro-Atlantic path. International Affairs, 601–614.

Jones, S. F. (2013). Georgia : a political history since independence. London: Tauris.

Kakachia, K. (2013). Georgia: identity, foreign policy and the politics. The Norwegian Peacebuilding Resource Centre.

Lang, D. M., Howe, G. M., Suny, R. G., & Djibladze, M. L. (2016, 6 5). Goergia. Opgeroepen op 10 14, 2016, van Encyclopedia Britannica: https://www.britannica.com/place/Georgia

Office of the State Minister of Georgia. (2015). Goergia’s European Ways. Tbilisi.

Suny, R. G. (2010). The pawn of great powers: The East–West competition for Caucasia. Journal of Eurasian Studies, 10-25.

Trouw. (2016, 10 09). Regeringspartij Georgië krijgt meeste stemmen. Opgeroepen op 10 15, 2016, van Trouw: http://www.trouw.nl/tr/nl/39681/nbsp/article/detail/4392308/2016/10/09/Regeringspartij-Georgie-krijgt-meeste-stemmen.dhtml

Usupashvili, D. (2014, 01 13). Georgia’s dream: Europeanization as democratic consolidation. Opgeroepen op 10 15, 2016, van New Europe: https://www.neweurope.eu/article/georgia%E2%80%99s-dream-europeanization-democratic-consolidation/

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s